Ποιός ήταν ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης που έδωσε το όνομα στο οικοπάρκο της Αλεξανδρούπολης;

Από τον Ηλία Αραβίδη

Ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης του Ιωάννη και της Χαρίκλειας ήταν γόνος της γνωστής οικογένειας των βιομηχάνων Αλτιναλμάζηδων

που διέθετε αλευρόμυλους, παγοποιείο, ποτοποιία και ψυγεία. Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1876 και αφού ολοκλήρωσε τις Γυμνασιακές του σπουδές εγγράφηκε στη φαρμακευτική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πτυχιούχος επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου αμέσως εκλέχθηκε από την Ελληνική κοινότητα, Γενικός Γραμματέας του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου, παράνομο παράρτημα της Φιλικής Εταιρίας και στη συνέχεια έφορος της Κεντρικής Εφορείας Εκπαιδεύσεως, Ταμίας του Κοινοτικού Οικοτροφείου, και Πρόεδρος διάφορων φιλανθρωπικών Σωματείων μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσης της πόλης οπότε ανέλαβε με εντολή της Γενικής Διοίκησης Θράκης καθήκοντα βοηθού Δημάρχου κοντά στον Τούρκο Δήμαρχο Σεφκέτ Μπέη. Για τη συνεχή αυτή κοινωνική και εθνική του δράση έπεσε στη δυσμένεια των Βουλγάρων που τον καταδίκασαν σε θάνατο μαζί με άλλους δώδεκα προύχοντες. Ευτυχώς, σώθηκαν όλοι από τη σύγχυση που επικράτησε με την επέλαση του ιππικού του Εμβέρ Πασά. Μετά την απελευθέρωση, κατά την ιστορική χαιρετιστήρια επίσκεψη των Δημάρχων της παλαιάς Ελλάδας που έγινε, βρέθηκε στην Αλεξανδρούπολη ως εκπρόσωπος της Αδριανούπολης προς προϋπάντηση και υποδοχή των Δημάρχων της Παλαιάς Ελλάδας. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την εγκατάλειψη της πατρίδας του, εγκαταστάθηκε και αυτός μόνιμα στην Αλεξανδρούπολη και άσκησε το επάγγελμα του φαρμακοποιού.

Νυμφεύθηκε την θυγατέρα του Δημοσθένη Πινάτση , Ελένη και στην αρχή δεν είχε καμία ανάμειξη στα πολιτικά και κοινοτικά ζητήματα της νέας του πατρίδας. Αλλά το 1924 που κλήθηκε από τη Διοίκηση να αναλάβει προσωρινά τα καθήκοντα του Δημάρχου της Αλεξανδρούπολης, απόκτησε αμέσως τη γενική συμπάθεια και εκτίμηση των νέων του συμπολιτών οι οποίοι στις δημαιρεσίες της 24ης Οκτωβρίου 1925, διερμηνεύοντας και έμπρακτα τα αισθήματά του προς το πρόσωπό του, τον εξέλεξαν πρώτο αιρετό Δήμαρχο της Αλεξανδρούπολης.

Η προσοχή του στράφηκε και επικεντρώθηκε αμέσως στη θεραπεία των μεγάλων έργων υποδομής και πρωταρχικά προσπάθησε να απαλλάξει την πόλη από τη φοβερή μάστιγα της λειψυδρίας.

Στα πρόσωπα των άξιων συνεργατών του Δημοτικών Συμβούλων, βρήκε τους καλύτερους υποστηρικτές και θιασώτες της τολμηρής του προσπάθειας.

Παρά τους πενιχρούς οικονομικούς πόρους του Δήμου, αλλά και χωρίς να επιβαρύνει τους συνδημότες του με πρόσθετη φορολογία, προχώρησε με θάρρος στην πραγματοποίηση του έργου της μόνιμης ύδρευσης της πόλης, έργο μεγάλο για την εποχή του, που αποτέλεσε και την προμετωπίδα του Δημοτικού του προγράμματος.

Με τον ορθολογισμό και την πείρα που διέθετε, έκρινε πως δεν ήταν λογικό το βάρος της εκτέλεσης τόσου μεγάλου έργου να βαρύνει μόνο τη γενιά του εφ’ όσον ήταν έργο που η κοινωφέλειά του θα αντανακλούσε και στις επόμενες γενιές. Έτσι προτίμησε τη σύναψη δανείου από 10.800 λίρες Αγγλίας με εικοσαετή απόσβεση και με τα χρήματα αυτά προικοδότησε την πόλη με το μεγαλύτερο αγαθό της ανθρώπινης ανάγκης. Η ύδρευση της πόλης ενισχύθηκε με την κατάλληλη κατασκευή υδατοδεξαμενής, που δέχθηκε τα υπόγεια νερά του ποταμού και βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της Εξωπόλεως. Η καθαριότητα και αποκομιδή των σκουπιδιών της όλο και αυξανόμενης πόλης ήταν έργο της Δημαρχίας του. Από την πρώτη του εκλογή ακόμη μερίμνησε για τον αθλητισμό και με την έμπνευση και την βοήθεια του ταγματάρχη Διοσκουρίδη κατασκευάσθηκε το πρώτο Δημοτικό Στάδιο της πόλης, (κατόπιν Εθνικό Στάδιο Φώτης Κοσμάς). Στο στάδιο αυτό τελέσθηκαν οι Πανθρακικοί Αθλητικοί αγώνες στίβου του 1930 και οι Πανελλήνιοι του 1953.

Αλλά η προσφορά και η φροντίδα του για έργο παραγωγικό δεν εξαντλήθηκαν μόνο στα έργα αυτό. Η γρήγορη και αποτελεσματική στέγαση των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής, ο ηλεκτροφωτισμός, η πυροσβεστική υπηρεσία, το τηλεπικοινωνιακό κέντρο, η φιλαρμονική, τα θαλάσσια λουτρά μπροστά στο φάρο, η επέκταση του ρυμοτομικού σχεδίου της πόλης, η ανέγερση των αποθηκών εύφλεκτων υλικών, των Δημοτικών Σφαγείων, της Λαϊκής Ιχθυαγοράς, του Δημοτικού Γυμναστηρίου, η κρασπέδωση δια χαλικοστρώσεως, και συνεχής επίστρωση με ποταμίσια χαλίκια των οδών Εμπορίου, Μαζαράκη και άλλα πολλά, είναι έργα που φέρνουν τη σφραγίδα του και την υπογραφή του.

Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η κάθοδος και κατοχή της Αλεξανδρούπολης από τους Βουλγάρους με τους οποίους τον χώριζαν λογαριασμοί για τους εναντίον τους εθνικούς του αγώνες, ανέκοψαν τη δημιουργική του πορεία και τον έφεραν αναγκαστικά πρόσφυγα στην Αθήνα. Αλλά μετά τη λήξη του πολέμου, επέστρεψε αμέσως και πάλι στην αγαπημένη του Αλεξανδρούπολη και συνέχισε την προσφορά του στα κοινά μέχρι την ημέρα του θανάτου του που επισυνέβη την 16η Μαρτίου 1948.

Ο Κωνσταντίνος Αλτιναλμάζης υπήρξε ο Δήμαρχος εκείνος που άλλαξε την όψη του μικρού Δεδεαγάτς και το μετέβαλε σε σύγχρονη κοσμούπολη.

 

Πηγές:

Πρόσωπα και Μορφές της Αλεξανδρούπολης (19ος -20ος αιώνας), Πολιτιστικός και Ψυχαγωγικός Όμιλος Αλεξανδρουπολιτών Αττικής, Αθήνα 2007

Site του Κληροδοτήματος Αλτιναλμάζη, συγγραφέας Αντώνης Δ. Τερζής

facebook

Main Office

  • Main Office

    Πραξιτέλους 4Α

  • Email

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Phone

    25515  52849