Ήμουν αλλιώς κάποτε

Από τη Σμαρώ Νότου

Ήμουν αλλιώς κάποτε. Λιγότερο απαισιόδοξη. Περισσότερο παρορμητική. Παρορμητική και βιαστική. Βιαζόμουν, έτρεχα σχεδόν να προλάβω.

Να προλάβω να ζήσω, να μοιραστώ μικρές στιγμές αθανασίας, να νιώσω. Να νιώσω πως είναι να σου μπήγουν δυο μάτια καρφιά στο μυαλό και στην ψυχή και να χάνεσαι. Βιαζόμουν να φτιάξω ένα όνειρο, να το στολίσω με γλυκιές χαραυγές και αισθήματα αληθινά, που θα τα αναγνωρίσεις και θα τα τιμήσεις…

Ήμουν αλλιώς κάποτε. Κάθε κύτταρό μου γεμάτο ελπίδα, κοιτούσε κατάματα τον ήλιο, την ουσία, τον κόσμο. Δε με συγκινούσε και δε περιοριζόμουν ποτέ στο λίγο. Δινόμουν κάποτε… Δινόμουν με πάθος στη στιγμή. Στη στιγμή, που διερευνούσε της ψυχής μου τις σιωπές και μου ψιθύριζε μυστικές συμφωνίες. Δινόμουν στους ανθρώπους. Πίστευα στους ανθρώπους.

Ήταν αλλιώς και οι άνθρωποι κάποτε. Πιο ειλικρινείς, πιο αυθόρμητοι, πιο διαλακτικοί. Εμπιστευόταν το ένστικτό τους και δεν αναλώνονταν σε μικρότητες. Είχαν αξίες και ιδανικά. Σμίλευαν την καρδιά και το μυαλό με αισθήματα, στόχους, όνειρα. Μιλούσαν για την αγάπη, τραγουδούσαν για την αγάπη, σκότωναν για την αγάπη. Όχι την αγάπη του κιλού και τις επιφανειακές σχέσεις, που δε χαρίζουν τίποτα περισσότερο από μερικές τζούρες επιβεβαίωσης, μα την άλλη, την αληθινή, την απόλυτη αγάπη.

Ήταν όλα αλλιώς κάποτε. Με τα υποκριτικά χαμόγελα του σήμερα, το άγχος της επιτυχίας και τη φλυαρία της αποδοχής, δε χορταίνει το μέσα. Χάνεται, σκορπίζεται η ουσία. Γίνεται μια υποψία γεύσης σ’ ένα αδειανό πιάτο… κι αυτό με πικραίνει. Πάνω από τη στέγη του σημερινού κόσμου, ο άνεμος του συμφέροντος, της δήθεν εξέλιξης και της ματαιοδοξίας, φυσάει ανεξέλεγκτος δυναμώνοντας τη φλόγα του ανούσιου. Οι πύρινες γλώσσες του υψώνονται επικίνδυνα, λιώνοντας μυαλό και θέληση, έτσι ώστε η μυρωδιά των καμένων αξιών να μην ενοχλεί σχεδόν κανέναν πια. Το διοξείδιο οδηγεί μεθοδικά στον αφανισμό…. Κι αυτό με πικραίνει.

Δε θέλω να είμαι εκεί, να αντικρύσω το χαμό. Δε θέλω να είμαι εκεί να ακούσω τη μακρόσυρτη κραυγή του. Κλείνω με τρόμο τα μάτια και σε μια βροχή ελπίζω. Σε μια βροχή αστεριών, που θα ξεπλύνει το ευτελές και θα αναστήσει από τα αποκαϊδια του, εκείνο το κάποτε…!!!!

facebook

Links

          

Main Office

  • Main Office

    Πραξιτέλους 4Α

  • Email

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Phone

    25515  52849