Χρόνια που περνούν που δε θα ξαναρθούν στα θερινά σινεμά της Αλεξανδρούπολης

Από τον Ηλία Αραβίδη

Είναι ωραία τα καλοκαιρινά βράδια στην Αλεξανδρούπολη. Μυρωδιά θαλασσινού αέρα που μοιχεύεται με

το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού που συνεπαίρνει σε μια εκστατική παραφορά, όσους έχουν την τύχη να περιδιαβούν νωχελικά και ανέμελα την πόλη. Στο μεταίχμιο μέρας και νύχτας, στη ζώνη του λυκόφωτος, όταν τα πρώτα φώτα ανάβουν και οι Αλεξανδρουπολίτες ξεχύνονται στους δρόμους μετά τον κάματο της ημέρας για να δουν, να συνομιλήσουν, να κοινωνικοποιηθούν, το ειδυλλιακό φως ντύνει με τις τελευταίες ακτίνες του πρόσωπα και κτίρια προσδίδοντας μια απόκοσμη λάμψη σε αυτούς που αναζητούν τη ζωή στους γύρω δρόμους. Την αληθινή ζωή.

Ιστορία και τέχνη. Τα κυρίαρχα συστατικά μιας ζωής με νόημα. Πυλώνες παράλληλοι που τέμνονται κάποια στιγμή, συμπλέκοντας το «πριν» με την ελπίδα του «αύριο». Τέχνη και Ιστορία, λοιπόν, με φόντο τους θερινούς κινηματογράφους της Αλεξανδρούπολης. Μια αναδρομή στο παρελθόν που θα αναπλάσει μνήμες, θα ανασύρει τη νοσταλγική διάθεση για ένα ένδοξο παρελθόν που δεν υπάρχει πια. Ας επιχειρήσουμε μαζί να χαρτογραφίσουμε τη διαδρομή αυτή «ξαναφέρνοντας την Ιστορία στην αφετηρία της».

Κινηματογράφος «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ»

Ο κινηματογράφος αυτός λειτουργούσε πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επί της οδού Βενιζέλου υπό την ιδιοκτησία του Παναγιώτη Παπαδόπουλου, ο οποίος αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητές του ανοίγοντας χειμερινό κινηματογράφο επί της Λεωφόρου Δημοκρατίας με το όνομα «Τιτάνια» στον χώρο που στεγάζεται σήμερα κατάστημα ένδυσης πολυεθνικής εταιρίας απέναντι από το Εμπορικό Επιμελητήριο. Στο οικόπεδο μεταξύ των οδών Ελευθερίου Βενιζέλου και Μαζαράκη δημιουργήθηκε ακόμη ένας θερινός κινηματογράφος. Δυστυχώς όμως, δεν μακροημέρευσε.

Κινηματογράφος «’ΕΒΡΟΣ»

Πρότυπο αρχιτεκτονικής σύμφωνα με τον καθηγητή Ν.Θ Χολέβα του Ε.Μ.Π, ο κινηματογράφος «Έβρος» ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1957 απέναντι από την παλιά Νομαρχία (γωνία Λεωφόρου Αλεξάνδρου και Σουλίου), στο χώρο όπου παλαιότερα στεγαζόταν το κέντρο «Λονδίνο». Ανήκε και αυτό στον επιχειρηματία της πόλης Παναγιώτη Παπαδόπουλο. Ήταν χτισμένος αμφιθεατρικά μπροστά από μια μεγάλη Βελανιδιά που φέρεται πως ήταν το δέντρο κάτω από το οποίο θάφτηκε ο μοναχός Ντεντέ από τον οποίο πήρε το όνομά της η πόλη.

evros

 

Κινηματογράφος «ΕΛΛΗΝΙΣ»

Χτισμένος στη συμβολή των οδών 14ης Μαϊου και Αίνου, είχε την οθόνη του από την πλευρά της Μαζαράκη. Γύρω – γύρω στους τοίχους υπήρχαν γιασεμιά, χωνάκια και νυχτολούλουδα, που γέμιζαν το χώρο με ευωδιές και με στρωμένο χαλίκι (όπως όλοι σχεδόν οι θερινοί της εποχής) το χωμάτινο δάπεδο. Ο ιδιοκτήτης Απόστολος Ανθρακίδης, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, αποφάσισε να τον κατεδαφίσει αναγείροντας τον υπερσύγχρονο κινηματογράφο «ΜΑΞΙΜ», ο οποίος στέγασε χειμερινό κινηματογράφο στο ισόγειο και διατήρησε τον θερινό στην ταράτσα με το ίδιο όνομα «Ελληνίς».

ellinis

 

Κινηματογράφος «ΑΣΤΡΟΝ»

Ο επιχειρηματίας Νίκος Ιωαννίδης χτίζει το 1947 τον κινηματογράφο «Ηλύσια» επί της Λεωφόρου Δημοκρατίας σε οικόπεδο της οικογένειας Σταματοπούλου. Ο Βαγγέλης Βογιατζής, γαμπρός της οικογένειας Σταματοπούλου, ανακαινίζει τον κινηματογράφο αυτόν το 1967 και δημιουργείται ένας νέου τύπου, σύγχρονος κινηματογράφος με συρόμενη οροφή για τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού με την ονομασία «Άστρον».

astron

 

Κινηματογράφος «ΟΡΦΕΑΣ»

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο κινηματογράφος «Ορφέας» ιδιοκτησίας Νίκου Ιωαννίδη, ανοίγει τις πόρτες του για να υποδεχτεί το κοινό. Ήταν χτισμένος κι αυτός αμφιθεατρικά στη συμβολή των οδών Κων. Παλαιολόγου και 14ης Μαϊου με κύριο χαρακτηριστικό το μεγάλο δέντρο, που χτισμένο στην άκρη του, σκέπαζε τους θεατές με τα μεγάλα φύλλα του.

orfeas

 

Άλλοι κινηματογράφοι

Ο «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», ιδιοκτησίας της οικογένειας Πασσαλίδη, δίπλα στη γέφυρα Βανικιώτη, επί της οδού Μάκρης έμεινε στη μνήμη για τις ινδικές ταινίες με την Ναργκίς, για χάρη της οποίας όλος ο πληθυσμός του «μαχαλά» συνωστιζόταν στα ταμεία του.

alexandros

Ο θερινός κινηματογράφος «ΕΓΝΑΤΙΑ» του Σωτήρη Μουταφίδη στην αρχή της οδού Άβαντα, λίγο μετά της σιδηροδρομικές γραμμές, ψυχαγώγησε τις γύρω γειτονιές για περίπου μια δεκαετία. Και τέλος ο «ΑΔΩΝΙΣ» (κινηματογράφος τύπου Drive-in) του Γιάννη Γκουργκούνη για αυτοκίνητα, στη περιοχή Μαΐστρου και Απαλού (προς τη μεριά της θάλασσας) εκεί που σήμερα είναι ο βιολογικός καθαρισμός του Δήμου, με ταινίες κυρίως πορνό.

Τα χρόνια πέρασαν, η εποχή άλλαξε. Η εποχή της βιντεοκασέτας τάραξε συθέμελα τις επικερδείς επιχειρήσεις κινηματογράφου αφήνοντας πίσω της συντρίμμια. Το πολιτισμικό παράδειγμα άλλαξε, αλλάζοντας άρδην τα δεδομένα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι παλιές συνήθειες, αυτές που ζητούσαν την παρουσία του «Άλλου» στην ζωή του καθενός, παραχώρησαν τη θέση τους στις ιδιωτικές προβολές κατ’ οίκον. Οι κινηματογράφοι ερήμωσαν.

Σήμερα ο μόνος θερινός κινηματογράφος που διατηρεί ασίγαστο το ενδιαφέρον των θεατών εδώ και 32 χρόνια είναι ο «ΦΛΟΙΣΒΟΣ» δίπλα στο Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής. Ιδρύθηκε το 1985-1986 επί Δημαρχίας Ηλία Ευαγγελίδη και Προέδρου της ΕΠΑΔΑ Νίκου Γιαννούλη.

floisvos

 

Αντλήσαμε πληροφορίες από το www.ordteo.gr και το oldalexandroupoli.gr

Ευχαριστούμε τον κ. Θόδωρο Ορδουμποζάνη για την παραχώρηση του υλικού

facebook

Main Office

  • Main Office

    Πραξιτέλους 4Α

  • Email

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Phone

    25515  52849