ktel baner600x113


Ο Συμεών και η Άννα από την Αλεξανδρούπολη έως το τέλος του κόσμου

O Συμεών Χατζηλίδης και η Άννα Παρασκευίδου, η ομάδα του Art Traces, ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2019

από την Αλεξανδρούπολη με ένα σακίδιο στην πλάτη να ταξιδέψουν όχι ως τουρίστες αλλά ως ταξιδιώτες.

Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία του “Art Traces”, αποφάσισαν να ξεκινήσουν διαδρομές χωρίς περιορισμούς και πρόγραμμα, να φωτογραφίζουν τους τόπους και τις ζωές των ανθρώπων οι οποίοι έχουν κάτι να πουν. Το πρώτο project ήταν το “Roman Traces” το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη.

MediaGroup baner

Το δεύτερο project το οποίο ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του 2019 είναι το “2 The End Of The World” στο οποίο θα περπατήσουν το Camino De Santiago (τον δρόμο του Αγίου Ιακώβου). Θα ακολουθήσουν το Camino Frances έναν από τους πολλούς δρόμους που οδηγεί στην Ισπανική πόλη Compostela και σκοπός τους είναι να φτάσουν στο Finisterre, το σημείο στο οποίο ο Ηρακλής έκανε τον 10ο άθλο του, το σημείο στο οποίο ο αρχαίος κόσμος πίστευε ότι ήταν το τέλος του κόσμου και το σημείο στο οποίο οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο Ήλιος πεθαίνει και ο κόσμος του φωτός με του σκότους ενώνονται.

Θα περπατήσουν 860 χιλιόμετρα, κάνοντας 40 διανυκτερεύσεις, και μέσω της τέχνης της φωτογραφίας θα αποτυπώσουν και θα καταγράψουν τη ζωή, την παράδοση και τον πολιτισμό των ανθρώπων.

 

 Η αρχή της ιστορίας τους:

«Είμαστε ο Συμεών και η Άννα και ζούμε στην Αλεξανδρούπολη, μία πόλη στην βόρεια Ελλάδα. Πριν τρία περίπου χρόνια αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε την ομάδα “Art Traces” με σκοπό να υλοποιήσουμε projects και δράσεις που από καιρό είχαμε κατά νου. Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή…

Eίχαμε μία “φυσιολογική” και “ισορροπημένη ζωή”,  είχαμε τη δουλειά μας, βγάζαμε κάποια χρήματα, μόλις είχαμε μετακομίσει σε ένα νέο σπίτι. Φυσικά η δουλειά μας δεν ήταν αυτή που επιθυμούσαμε, σαν τους περισσότερους νέους Έλληνες στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Δουλεύαμε σε εργασίες για τις οποίες λέγαμε στον εαυτό μας ότι ήταν «καλές», μιας και στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και που απασχολούμασταν μας ήταν αρκετό. Σκεφτόμασταν ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα κάναμε κάτι άλλο, κάτι καλύτερο, κάτι που να μας γεμίζει, όπως το να αφιερωθούμε στη φωτογραφία, να ταξιδέψουμε, να βιώσουμε άλλους πολιτισμούς και όλα αυτά να τα κάνουμε εικόνες. Όλα αυτά βέβαια θα γινόταν σε κάποια άλλη μελλοντική στιγμή.

Οι σύγχρονος άνθρωπος, είναι σαν το χάμστερ που γυρίζει τη ρόδα, τρέχοντας. Έτσι και εμείς, τρέχαμε γύρω γύρω, όλο και πιο γρήγορα, προσπαθώντας να φτάσουμε κάπου. Στην πραγματικότητα δεν φτάναμε πουθενά απλά "υπήρχαμε". Ώσπου μια μέρα τον Ιούνιο του 2015 αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε και να κατέβουμε από την ρόδα του χάμστερ. Οι γιατροί ανακοίνωσαν στο Συμεών ότι έπασχε από την νόσο του Hodgkin. Με πιο απλά λόγια είχε έναν καρκίνο του αίματος που προσβάλει τους λεμφαδένες.

Σε μία στιγμή όλα άλλαξαν προς το χειρότερο. Δεν ζούσαμε πια μια “φυσιολογική” ζωή, δεν είχαμε πλέον “ισορροπία”, δεν πήγαιναν όλα “καλά”. Στην πραγματικότητα όλα ανατράπηκαν και πλέον αυτή η άλλη στιγμή που θα κάναμε τα όνειρα και τα θέλω μας πράξη στο μέλλον δεν ξέραμε αν θα ερχόταν ποτέ. Υπήρχε το παρόν το οποίο ήτανε εξαιρετικά δύσκολο.

Δυστυχώς οι πρώτες θεραπείες δεν πήγαιναν καλά και θα έπρεπε ο Συμεών να κάνει μεταμόσχευση μυελού των οστών όπως και έκανε. Για τρία χρόνια το νοσοκομείο ήταν το δεύτερο σπίτι μας. Ο καρκίνος και οι θεραπείες του σου δίνουν χρόνο για να σκεφτείς. Οι ατελείωτες ώρες και μέρες στο νοσοκομείο σε βάζουν σε μία διαδικασία να έρθεις πολύ κοντά στον εαυτό σου, είτε είσαι ο ίδιος ασθενής είτε είναι ασθενής κάποιος δικός σου. Και αφού το μέλλον έμοιαζε εξαιρετικά αβέβαιο θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε το παρόν.

Έτσι αυτόματα σχεδόν, μπήκαμε και οι δυο στην διαδικασία της ενδοσκόπησης. Οι δύο σημαντικότερες ερωτήσεις που κάναμε στον εαυτό μας ήταν, πως ζούσαμε; Και τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα για εμάς;

Συνειδητοπιήσαμε ότι έπρεπε να κατέβουμε από την ρόδα του χάμστερ και ότι δεν θα έπρεπε να συμβιβαζόμαστε ή να βολευόμαστε. Αυτό που πραγματικά θέλαμε, εκτός από το να είμαστε κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε, ήταν να κάνουμε και πράγματα από κοινού με αυτούς. Και αφού ο σημαντικότερος άνθρωπος ήταν ο ένας για τον άλλον, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε μαζί βάζοντας στόχους τους οποίους θα τους εκπληρώνουμε.

  • Πρώτος στόχος μας ήταν να θεραπευτεί ο Συμεών, μέχρι στιγμής το πετυχαίνουμε.
  • Δεύτερος στόχος μας ήταν να είμαστε μαζί αγαπημένοι και να έχουμε μία σχέση η οποία θα βασίζεται στο μοίρασμα και στην αλήθεια μας, μέχρι στιγμής και αυτό το πετυχαίνουμε.
  • Τρίτος στόχος μας ήταν να ταξιδεύουμε όχι ως τουρίστες αλλά ως ταξιδιώτες. Να ζήσουμε στους τόπους στους οποίους θα επισκεφτούμε, να γνωρίσουμε ανθρώπους να μαθαίνουμε από αυτούς.

Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία του “Art Traces”, με ένα σακίδιο στην πλάτη αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε διαδρομές χωρίς περιορισμούς και πρόγραμμα, να φωτογραφίζουμε τους τόπους και τις ζωές των ανθρώπων οι οποίοι έχουν κάτι να πουν. Το πρώτο project το οποίο ξεκινήσαμε ήταν το “Roman Traces” το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το δεύτερο project το οποίο ξεκινάμε το Σεπτέμβριο του 2019 είναι το “2 The End Of The World”. Στο οποίο θα περπατήσουμε το Camino De Santiago (τον δρόμο του Αγίου Ιακώβου). Θα ακολουθήσουμε το Camino Frances έναν από τους πολλούς δρόμους που οδηγεί στην Ισπανική πόλη Compostela και σκοπός μας είναι να φτάσουμε στο Finisterre.

Ο δρόμος του Αγίου Ιακώβου είναι ένα μεσαιωνικό προσκύνημα το οποίο ξεκίνησε τον 9ο αιώνα όταν κοντά στην πόλη της Compostela βρέθηκε ένας τάφος που πιστεύεται ότι είναι ο τάφος του Αποστόλου Ιάκωβου. Από τότε πολλοί προσκυνητές περπατάνε με σκοπό να προσκυνήσουν τον τάφο του Αγίου.

Εμείς θα περπατήσουμε πάνω από 860 χλμ. και θα διανυκτερεύσουμε σε περίπου 40 διαφορετικά σημεία. Τελικός μας προορισμός είναι το Finisterre, το σημείο στο οποίο ο Ηρακλής έκανε τον 10ο άθλο του, το σημείο στο οποίο ο αρχαίος κόσμος πίστευε ότι ήταν το τέλος του κόσμου και το σημείο στο οποίο οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο Ήλιος πεθαίνει και ο κόσμος του φωτός με του σκότους ενώνονται.

Σκεφτήκαμε πολύ γιατί κάνουμε αυτό το ταξίδι. Μήπως το κάνουμε για να δούμε αν μπορούμε να τερματίσουμε; Τερματίσαμε μια πιο δύσκολη διαδρομή. Μήπως το κάνουμε για να ανακαλύψουμε τα όρια μας; Σκεφτήκαμε ότι δεν υπάρχουν όρια, εμείς τα θέτουμε.

Ανακαλύψαμε εν τέλει ότι δεν έχουμε λόγο, ο μόνος λόγος είναι επειδή είμαστε υγιείς και θέλουμε να ζήσουμε και να χαρούμε μία διαδρομή χωρίς να βάλουμε στόχους. Άγνωστο αν τελικά φτάσουμε στο “Τέλος του κόσμου”, σημασία έχει ότι θα αρχίσουμε να περπατάμε για να δούμε τι υπάρχει μέχρι “Το Τέλος Του Κόσμου”.

Ο καρκίνος ήταν η αιτία να σηκωθούμε από τον καναπέ μας για να αρχίσουμε να περπατάμε μία διαδρομή αυτογνωσίας, αγάπης και μοιράσματος. Μετά από το βίωμα της ασθένειας γίναμε πιο ευαίσθητοι, πιο συμπονετικοί, πιο δυνατοί και πιο αγαπητικοί.»

Main Office

  • Main Office

    Πραξιτέλους 4Α

  • Email

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Phone

    25515  52849