Τάδε έφη Θανάσης Τσολάκης Ι Αχ Έφη μου

Από τον Θανάση Τσολάκη

Που λες πολεμόχαρη φίλη μου,

μέρες τώρα -μήνες μη πω- σφίγγομαι κρατιέμαι και νυχιάζω τον καναπέ μη και πάρουν φόρα τα κρινοδάχτυλα και απλώσουν

ένα ωραιότατο οχετό εις το διηνεκές του διαδικτύου ακά ιστορία του τυπάκου ξεχεσουάζ στην εξουσία τη μιντιακιά που θαρρεί ότι το να λες τι ειδήσεις είναι έν και το αυτό με το να δειγματίζεις βρακιά και ζιπ κιλότ ακοπανιμέντο με σκιά για συζύγους ανάφτρες και γκόμενες αλήτρες και στις εκπτώσεις 2+1 δώρο.

Και ξέρεις τι; Ούτε τώρα θα το κάνω. Θα κάνω το τουμπεκί μου γιατί όπως σου ‘χω ξαναπεί εγώ αν κάτι έμαθα σ’ αυτή τη δουλειά είναι “να μην κλαίω για τώρα”. Θέλω όμως να σπικάρω δυο φωνήεντα στο τζόβενο το υπουργάκι δηλαδή την κυρία Έφη την Αχτσιόγλου η οποία ηρθε εκπαιδευτική εκδρομή στον Έβρο και μάλιστα πάει και στην επιθεώρηση εργασίας -λέει- και γέλασαν ως και τα όφωνα τα κλειστά.

Ερωτώ λοιπόν κυρία Αχτσιόγλου μου: Εκεί στην Επιθεώρηση που θα πας, θε να δεις ντάνα τα φαξ με τις απολύσεις δώθε - κείθε. Εξόν από ό,τι άλλο δεις και μια πεντάρα απολύσεων που έγιναν μέσα σε 48 ώρες από την ίδια εταιρία. Σε σύνολο εργαζομένων 20. Δηλαδή το 1/4 του προσωπικού, αν σου λέει κάτι αυτό. Τι έχεις να μας πεις γι αυτά;

Να σου πω κάτι Εφάκι μου -και μπαρντόν για τον ενικό, αλλά, να... έτσι μου βγαίνει- δεν θέμε εμείς να μας βρεις δουλειά. Όχι, δεν είμαστε μεις απο κείνους που θα δεθούν σε κανενός το πολιτικό άρμα παρακαλώντας μια θέση στον ήλιο. Νο, νο, νο. Κι όταν λέω εμείς εννοώ σύμπασα τη γενιά των mid 3os που μεγαλώσαμε σε ένα ερμαφρόδιτο πολιτικό σύστημα και είχαμε και καπως τη μαγκιά να μη μας αρέσ’νε οι υποχρεώσεις και οι ουρές στα γραφεία. Αλλά, άλλο αυτό.

Εμείς αυτό που θέμε Εφάκι από σένα κι από τον πάσα ένα που μας το παίζει πολιτικός και προς δήθεν υπουργός είναι να μας διασφαλίσει την αξιοπρέπεια. Κόψαμε τα γούστα μας μανάρι μου και τα φέραμε στα μέτρα της τρόικας. Μάθαμε να γουστάρουμε και με μια μπίρα περιπτέρου στο παγκάκι. Βάλαμε στη ναφθαλίνη τις τακούνες τις παγιέτες και τα σινιέ κοστούμια κι είπαμε δε θα ξαναπάμε στα μπουζούκια να καίμε πεντοχίλιαρα όπως οι ημών πρόγονοι.

Είπαμε θα σφίξουμε τα δοντια και θα δουλέψουμε για 495 ευρώ γιατί σακουλευόμαστε που η πατρίς τραβάει ζόρι και θα βάνουμε πλάτη και χωρίς να περιμένομε ανταλλάγματα. Στ’ ανάθεμα και το ένσημο αφού μας το κάνες το ταμείο Βιετνάμ κι από τώρα καβατζωνόμαστε με τους κολλητούς και σχεδιάζουμε πώς θα περάσουμε τα γηρατειά και ποιος θα δίνει τσάι σε ποιον ένεκα που δε θα χουμε σύνταξη.

Στο χιόνι γράψαμε και τα εφάπαξ και μάθαμε να μη τα περιμένουμε αφού ποτές δεν θα ρθει και γιολάραμε τη φάση κι είπαμε να ζήσουμε το σήμερα και ως το 2019 ποιος ζει και ποιος πεθαίνει που λέει και το τρισκουλο Ζουράρι.

Όμως, εμάς μαλάκες Εφάκι μου δεν θα μας κάνει κανείς. ΚΑΝΕΙΣ. Το ακούς; ΚΑΝΕΙΣ, ΚΑΝΕΝΑΣ και ΠΟΤΕ. Γιατί όταν σηκώνεσαι το πρωι να πας στην -ο θεός να την κάνει- δουλειά κι οπως πιάνεις οφωνο να φύγεις, ακούς: “απολύεσαι” μόνο ΜΑΛΑΚΑΣ αισθάνεσαι και τίποτα άλλο.

Και ξέρεις γιατί αισθάνεσαι μαλάκας; Όχι γιατί απολυθηκες. Αυτό, είπαμε εξεπεράσθη προ πολλού. Αισθάνεσαι μαλάκας γιατί ξέρεις ότι ο Χ αφεντικός ΜΠΟΡΕΙ να το κάνει αυτό χωρίς κανείς να τον τιμωρήσει/ελέγξει/επιπλήξει. Καθείς που έχει κάνα δυο φραγκάκια θαμένα στο μπαούλο μπορεί να παίζει με τις ζωές και τα όνειρα νέων ανθρώπων. Και να τους τάζει λαγούς με πετραχήλια και στο τέλος να τους κάνει ρόμπες ξεκούμπωτες επειδή έτσι του κάπνισε.

Και πάλι σε ρωτώ Εφάκι μου: Πώς αυτός ο άνθρωπος θα εμπιστευτεί τον επόμενο εργοδότη του; Με ποια όρεξη θα δουλέψει; Πώς θα παράξει; Και τι; Και θα φταίει άμα τη δει τη φάση του αρπαχτή και ό,τι φάμε ως να μας σουτάρει πάλι ο αφεντικός; Όχι, δεν θα φταίει - εγώ στο λέω.

Και γι αυτό Εφάκι μου είσαι υπεύθυνη ΚΑΙ εσύ. Και να ξέρεις η ανάπτυξη που τόσο κωλοκόβεσαι να μας φέρεις δεν θα έρθει νε από την τρόικα, νε από το ΔΝΤ νε απ’ τας Ευρώπας. Θα ρθει από τους κατοίκους τούτης εδω της χώρας που τη λένε Ελλάδα. Και που την αγαπούν και που το χώμα που πατούν το τιμάνε. Αλλά μη ξηγιέσαι κι εσύ έτσι σκουληκιάρικα. Έταξες ελπίδα και δίνεις την ξενέρα την ίδια. Αξιοπρέπεια ζητήσαμε κοπελιά. Αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια θα πει να δουλεύω και να πληρώνομαι. Να δουλεύω και να μη φοβάμαι. Να δουλεύω και να ταυτίζω το όραμα μου με τον εργοδοτικό μου φορέα.

Αντί αυτών καλλιέργησες ρεμούλα. Και αυτήν θα θερίσεις. Και ξέρεις κάτι κοπελιά; Ρεμούλα δεν είναι μόνο τα φαγωμένα της Βίκης, του Τσοχατζόπουλου και της Λιάνη. Ρεμούλα είναι κι όταν δε σε νοιάζει το αύριο. Ρεμούλα είναι κι οταν σπέρνεις ανέμους για να θερίσει θύελλα ο επόμενος.

Κι όλα αυτά στα λέει ένας δις απολυμένος, που παρόλα αυτά την άκρη τη βρήκε. Αλλά σε κακιώνει. Και σένα και τους άλλους 299 που ηδονίζεστε να με βλέπετε στην ουρά του ΟΑΕΔ.

Μόνο, που... ξέρεις κάτι κοπελιά; Εγώ χωρίς εσάς μπορώ. Εσείς χωρίς εμένα, όχι.

facebook

Main Office

  • Main Office

    Πραξιτέλους 4Α

  • Email

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Phone

    25515  52849